Zorunluluk, İsteklilik ve Can Sıkıntısı (Günlük fotoğraf derdi)

Fotoğraf çekmek zorunluluk olabilir mi? Üretkenlik zorlama duvarına toslarsa ne kadar zedelenir veya daha da güçlenir mi? Son zamanlarda oldukça kafamı kurcalayan sorulardan.

Fotoğraf üzerinde düşüncelerimin nedense kendime zorunlu kıldığım 365 projesinden  sonra şekillendiğini ve değişip geliştiğini hissediyorum. Birşeylere zorunlu olmanın aslında gelişime olabildiğince katkısı var. Ders çalışmak gibi bişey hergün belirli kurallar içinde bişeyler üretebilme kaygısı. Makineye melül melül baktığım zamanların olduğunu da çok iyi biliyorum Ve bu öğrencinin bazen hiç ders çalışmak istemediğini de…

Herneyse, bi şekilde bende kendimi zorunlu fotoğraf çekme olayına yani bi konu belirleyip 365 projesine kendimi bıraktım. İlk Başlardaki heyecanımı anlatmam olabildiğince zor. Her gün bir şeyler üretebilmek için olağanca çalışmak gerekiyor ki bunu ilk zamanlarda hissetmeyeceğiniz garanti. Etrafımda her gün görüpte farketmediğim o kadar çok şey varmış ki. Bugün o diğer gün bu derken artık ışık ve nesneler ile oyunlarınız bir yerde tıkanma noktasına geliyor. Evet artık etrafınızdaki hemen hemen herşey tanıdık ve ve bi şekilde biryerlerde fotoğraflarınızın içinde rol almışlar. Kaldı ki çalışma hayatımızın rutin zamanlarında rutin ışıkların düştüğü etrafımızda belki servisten belki otobüsten belki garajdaki arabanın eve kadar olan uzaklığından bir süre sonra bıkmaya başlıyorsunuz. Benimde öyle oldu. Yürüdüğüm bütün yol belki 300 m ama etrafımdaki bütün ışıklar tanıdık bütün kaldırımlar evler dost. Sadece mevsim değişikliğinden belki güneş biraz daha erken terkediyor ama yapılabilecek pek fazla bişey yok. Onunda eksikliğini abartmadan bi şekilde evlerin ışıkları ile kapatmaya çalışıyorum.

Tabi gel zaman git zaman, bu isteklilik bir zorunluluk ve bu zorunlulukta can sıkıntısı haline dönüşmeye başladı. Etrafımdaki kişilere göre de aslında kendime kötülük yapıyor muşum? Zorlayarak fotoğraf üretmeye çalışmak aksine bir tepki verebilirmiş. Kaldı ki projemde çok zor zamanlarda kendimi patlayacak gibi hissettiğim fotoğraflarım var. Hala onlara bakarken içimin ne kadar sıkıldığını görebiliyorum. Ama zorunluluğun bana fotoğrafı nasıl yönetmem gerektiğini, zor şartlarda nasıl davranmam gerektiğini öğrettiğini hissedebiliyorum. Ama önemli olan gün içinde 1 adet fotoğraf üretmek. ne kadar başardım ne kadar oldu bilmiyorum tabi ama yılmadan devam etme gayreti içindeyim.

Sanırım günde 1 fotoğraf işin en zor olanı…

Sağlıcakla

Reklamlar

About this entry